متنی که مطالعه می فرمایید از دوست خوبم جواد چوپانی است که امروز به دستم رسیده است.

جایگاه کار و کارگر
خود کار کردن و تلاش برای امرار معاش از سفارشات مؤکد اسلام و اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام است.
گاهی از انسان نزد معصوم تعریف می شد، ولی وقتی مغصوم می فهمید که آن شخص صرفا عابد خوبی است ولی به دنبال کسب روزی برای خود و خانواده خود نیست، معصوم از او منزجر می شدند و این کار یعنی سربار جامعه شدن را نهی می کردند. در جامعه هر کس باید بار خود را خودش به دوش بکشد و اگر چنین نباشد و بار خود و زندگی خود را بر دوش دیگران بیندازد، منفور مردم آن جامعه می شود.
بلکه از این بالاتر، در دیدگاه اهل بیت و اسلام عزیز، بالاترین عبادات در کسب روزی حلال است. و شخصی که طالب در کسب روزی حلال باشد، مثل مجاهد فی سبیل الله محسوب می شود.
مگر نشنیده اید که پیامبر اسلام بر دست پینه بسته کارگری بوسه زده و فرموده اند: این دست آتش جهنم را لمس نمی کند.
تولید ملی
در هر جامعه ای نیازهایی وجود دارد. مردم اساسا به خاطر همین نیازها در کنار هم جمع شده اند و جامعه را تشکیل داده اند. هر کدام از این افراد نیاز دیگری را برطرف می کند و او هم متقابلا نیاز اشخاص دیگر را. در جوامع ابتدایی هر خانواده ای سعی می کردتمام نیاز خود را خودش برطرف کند. این مطلب را تا حدودی می توان در روستاها و زندگی عشایری مشاهده کرد.
ولی با گسترش جوامع و پیچیده تر شدن نیازها، دیگر یک خانواده قادر به برطرف کردن تمام یا اکثر نیازهای خود نیست. مثلا پدر و مادر نمی توانند هم سر کار بروند و هم به فرزندان خود علوم گسترده امروزی را تعلیم دهند. این خانواده به اقراد دیگری مثل: نانوا، معلم، کارمند بانک، مغازه دار، تولیدکننده لباس، فروشنده لباس و . . . . نیاز دارد.
پس هر کس به تناسب استعداد و علاقه و شرایط خود وظیفه ای را بر عهده می گیرد تا نیاز جامعه را برطرف کند.
در اسلام هم یکی از واجبات شرعی، زمانی است که شخصی استعداد و شرایط یک شغل را دارد و آن شغل در جامعه ترک شده و جامعه نیاز مبرم به آن دارد. اینجاست که بر شخص واجب عینی می شود که این شغل را بر عهده بگیرد .
جامعه ای موفق است که بتواند تمام نیاز های خود را برطرف کند و به اصطلاح تولید ملی و بومی آن جوابگوی نیازهای جامعه باشد.
حمایت از کار و سرمایه ایرانی
با توجه به مباحث قبل، اگر مردم یک جامعه به تولیدات افراد خود آن جامعه بی اعتنایی کنند، و خواستار آنها نیاشند، در درجه اول افرادی را که عهده دار آن کالا بودند ضرر می بینند. در واقع به نظر ما حمایت مردم هر جامعه ای از کار، این است که به تولیدات خود آن جامعه بها دهند و مصرف و نیاز خود را از جامعه خود برطرف کنند.
در هندوستان، خرید کالای هندی برای مردم آن کشور اولویت دارد، مگر آنکه کالایی را بخواهند که نوع هندی آن موجود نباشد. این فرهنگ در رشد اقتصادی هند موثر بوده و هست، به طوری که این کشور را در زمره کشورهای در حال توسعه از نظر اقتصادی با سرعت بالا قرار داده است.
اما متاسفانه عکس این فرهنگ در کشور ما شیوع دارد. در اینجا مردم به اجناس خارجی بها می دهند تا حدی که خود تولید کننده های داخلی مجبورند علامت جنس خارجی را به دروغ روی جنس خود قرار دهند.
کشور عزیزمان ایران، دارای سرمایه های بسیار غنی است و می توانیم خودمان نیاز مردم خود را برطرف کنیم.
با توجه به تحریم های اقتصادی از طرف غرب و آمریکای جنایتکار، نمی توانیم احتیاج خود را به این کشورها عرضه کنیم، لذا اگر خودمان را از اینها بی نیاز کنیم، تمام نقشه های آنها در این میدان نبرد خنثی می شود.
برچسبها:
تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی
+ نوشته شده توسط میرزا مهدی در چهارشنبه
1391/01/30 و ساعت
16:20 |